Silas uit Turkmenistan

Silas die als Turkmeense moslim opgroeit in de communistische en atheïstische cultuur van de voormalige Sovjet-Unie gaat Jezus volgen. Hij verkondigt vanaf de eerste dag het Evangelie en dat brengt hem en zijn gezin in grote problemen. Bij een aanslag komt zijn ongeboren zoontje om het leven.

Thuis groeit Silas op met de islamitische cultuur, op de communistische school leert hij dat Allah niet bestaat. “Omdat ik geen antwoorden kon vinden die mijn ziel tevredenstelden, leek atheïsme me het meest logisch.”

Silas rondt de middelbare school af en trouwt in de jaren daarna met Yelena. Rond dezelfde tijd, in 1991, stort de Sovjet-Unie in en wordt Turkmenistan onafhankelijk. “Er was veel onzekerheid. Mensen raakten alles kwijt en moesten in een nieuw land opnieuw beginnen.”

Drie jaar later vertelt de zwager van Silas dat hij christen is geworden. “Ik was geschokt want ik had de christelijke God altijd geassocieerd met onze Russische onderdrukkers.” Toch luistert hij aandachtig als zijn zwager over Jezus spreekt. “De persoon Christus en de verhalen over zijn leven, trokken me en ik wilde meer
weten.” Zijn zwager toont hem en Yelena de evangelisatiefilm ‘Jezus’. “Op het moment dat ik de film bekeek, hoorde ik Jezus in mijn taal spreken. Het Evangelie raakte mijn ziel, mijn hart. Ik gaf mijn leven aan Christus.

Vreugde

Overweldigd door vreugde vertelt Silas het Evangelie aan zijn 75-jarige moeder, die ook tot geloof komt. Daarna deelt hij het goede nieuws met iedereen die hij tegenkomt. Als hij een kleine Russische Bijbel krijgt met daarin het Nieuwe Testament en de Psalmen, begint Silas deze hardop voor te lezen aan vrienden, buren en familieleden. Hoewel veel mensen eerst sceptisch zijn vanwege het Russisch, blijven de meesten luisteren en komen verscheidenen tot geloof. Volgens Silas vormen deze christenen de eerste Turkmeense kerk in Turkmenistan. “We wisten niet hoe we kerk moesten zijn, hoe we een gemeenschap moesten zijn of hoe we de Bijbel moesten lezen en begrijpen”, zegt hij. “We kwamen bij elkaar en leerden het allemaal tegelijkertijd.”

 

Leugens

Sommige dorpelingen zijn niet blij met Silas' evangelisatie-inspanningen, vooral nadat enkele tieners tot geloof in Christus komen. De dorpelingen verspreiden leugens over hem. Ondanks dreiging blijven de christenen spreken. “Niemand heeft ons verteld dat we moesten evangeliseren,” zegt Silas. “Het was puur de Heilige Geestdie ons deze vreugde van verlossing gaf in Christus, en we gingen er vanzelfsprekend over praten.”

Later dat jaar verhuist Silas naar Ashgabat, de hoofdstad van Turkmenistan, om internationaal recht te studeren. Yelena en hun twee jonge kinderen blijven voorlopig achter in het dorp, waar de kerk blijft groeien.

Turkmeense Bijbel

In Ashgabat sluit Silas zich aan bij een Russische huiskerk. Hij laat zich dopen en krijgt Bijbels onderwijs. Hij ontvangt zelfs een Turkmeense Bijbel, die door de regering illegaal is verklaard. Enthousiast deelt hij het Evangelie, ook met veel klasgenoten van wie de ouders communistische leiders zijn – leden van de geheime dienst, het ministerie van Buitenlandse Zaken en de presidentiële garde. “Ik was nooit bang."

Nadat hij zijn universitaire studie heeft afgerond, voegen Yelena en hun twee kinderen zich bij Silas in Ashgabat. Om aan de verwachtingen van zijn familie te voldoen, wordt hij advocaat bij het ministerie van Economische Zaken, maar na een jaar neemt hij ontslag om voorganger te worden. Om die reden verstoot zijn vader hem. Toch gaat Silas door met het prediken van het Evangelie prediken en het stichten van kerken. “Mijn roeping voor het Koninkrijk was het belangrijkste voor mij.”

Drugsverslaafden

Een van de lastige dingen voor Silas is om de Turkmenen uit te leggen hoe ze christen kunnen zijn zonder de Russische cultuur, die hen tijdens het Sovjettijdperk is opgelegd, over te nemen. “We zeiden: ‘Jullie hoeven je Turkmeense identiteit niet te veranderen. Jezus kent de Turkmenen en houdt van hen.’ ”

Tijdens zijn eerste jaar als voorganger groeien de huiskerken die hij sticht van in totaal dertig leden tot meer dan honderd. “Hele families kwamen tot geloof in Christus. Velen van hen waren drugsverslaafden en alcoholisten, vaak erg gewelddadig.”

Omdat hij door de JEZUS-film tot geloof in Christus is gekomen, verspreidt hij de audio ervan via tienduizend cassettebandjes. Dit maakt hem tot doelwit van de overheid. “Zij zag de groei van de kerk als een politieke westers beweging om het land te destabiliseren.”

Bang

Tijdens een inval in de huiskerken van Silas nemen autoriteiten duizend cassettes en talloze Bijbels in beslag. "Het waren lokale autoriteiten, een lokale imam, de KGB en de politie. Ze maakten mensen bang, schreven namen op en zeiden: 'Jullie mogen niet samenkomen en het Evangelie niet verspreiden!'” Door te dreigen met het verlies van hun baan of universitaire status, dwingen de autoriteiten gelovigen om documenten te ondertekenen waarin ze verklaren dat ze niet meer naar de kerk zullen gaan. Veel kerkleden zijn bang. “Minder dan twee jaar na de oprichting en groei begon de grote machine van de regering plotseling alles te verpletteren.”

De politie arresteert Silas, verbiedt hem in Ashgabat te wonen en zet hem op een trein naar zijn geboortedorp.  “Ze hadden niemand die me begeleidde, dus ik sprong na een paar stations uit de trein, kwam terug en leidde de kerk weer.” De autoriteiten arresteren Silas herhaaldelijk.

Auto-ongeluk

In 2000 bereiken de pogingen om zijn evangelisatie te stoppen een nieuw dieptepunt in de vorm van een lastercampagne.

Een krant in Ashgabat publiceert in opdracht van de KGB een artikel waarin werd beweerd dat Silas leider is van een ondergrondse religieuze sekte en een landverrader is. Een advocaat adviseert hem om geen aanklacht wegens smaad in te dienen. ‘Wil je blijven leven? Wil je dat je gezin een autoongeluk krijgt?’ is zijn reactie. Silas kan niet geloven dat hem zoiets overkomt, maar hij onderschat de Turkmeense autoriteiten.

Op een dag rijden Silas en Yelena, die vijf maanden zwanger is van een zoon, met hun twee kinderen van Ashgabat naar hun geboortedorp. Kort na het passeren van een KGB-controlepost, komt er vrachtwagen recht op hun auto af. Silas wijkt uit, waardoor de auto een ravijn in rolt en ondersteboven tot stilstand komt. Yelena bloedt uit haar buik en hun zoon heeft een fikse hoofdwond. Kort hierna arriveren de politie en KGB-agenten.

Baby

“Je kon aan hun gezichten zien dat ze boos waren dat we nog leefden”, herinnert Silas zich. Terwijl zijn vrouw en zoon bloeden en huilen van pijn, slepen de KGB-agenten Silas weg. “Ik wil helpen!”, schreeuwt Silas. De agenten duwen hem echter in een auto en scheuren weg, Silas' familie gewond achterlatend in de hitte.



Na een uur arriveren ze bij een gebouw, waar ze Silas drie uur lang mishandelen en ondervragen. Uiteindelijk brengen ze hem terug naar de plaats van het ongeval. Yelena heeft veel bloed verloren. “Mijn vrouw belandde in het ziekenhuis en verloor de baby. Ik verloor bijna mijn vrouw.” Na alle vervolging denkt Silas dat hem niets ergers kan overkomen, maar de autoriteiten ontnemen hem nog meer. Het gezin krijgt hun doodgeboren zoontje niet mee om het te begraven. " Yelena smeekte hen om ons het kind te geven, maar ze gooiden het
lichaampje bruut in de afvalcontainer.”

Verwurging

Weken later arresteren KGB-agenten Silas opnieuw en ze martelen hem. Stroomstoten, verwurging, het onthouden van slaap. “Het was heel beangstigend, zwaar en pijnlijk.” Silas vecht tegen de pijn en reageert door zijn getuigenis en het Evangelie te delen. Naast de fysieke pijn ervaart Silas de marteling ook als een zware geestelijke aanval. “Het enige dat me door het donkerste moment heen hielp, was dat ik Jezus anders ging zien. Ik begreep Zijn gebed in de hof van Getsemané beter. De Heer zelf, een volmaakt mens, smeekte God om uitredding. Te weten dat Jezus mijn angst begreep, hielp me.”

Als er internationale aandacht komt voor Silas’ zaak, wordt hij vrijgelaten. Een agent die in de kamer was geweest terwijl Silas werd gemarteld, vraagt hem om vergeving.

 “Verdwijn!”

De autoriteiten dwingen Silas en Yelena om afstand te doen van hun huis. Al snel horen ze dat de KGB hun families ondervraagt en intimideert. Ook arresteren ze een buurman, leider van een huiskerk. “Hij belde me en zei: ‘Ze zitten achter je aan, verdwijn!’” Silas en Yelena besluiten Turkmenistan te verlaten. “Ik had een overweldigend schuldgevoel omdat ik mijn land en kerken achterliet. Ik huilde: 'Heer, ik hou van mijn volk! Ik wil het dienen en mensen tot geloof zien komen.'“ Dan herinnert hij zich Mattheüs 10:23, waar Jezus zegt: ‘Wanneer ze u in de ene stad vervolgen, vlucht dan naar de andere’. Zelfs de eerste christenen deden dat en zo breidde het Koninkrijk zich uit.”

Terugkijkend op zijn eerste dagen in de bediening, zegt Silas dat de vervolging hem heeft geholpen om alleen op God te vertrouwen. “Het was alsof God tegen me zei: ‘Vertrouw mij gewoon. Behoud die passie in je hart, er zullen weer kansen komen.’



Het gezin komt in Noorwegen terecht, waar Silas Turkmeense christelijke radiouitzendingen maakt. “God opende een deur die de vijand niet kon sluiten.” Silas heeft de KGB-agenten vergeven die zijn familie kwaad hebben gedaan. Terugkijkend ziet Silas dat God bij hem was. “In mijn pijn en zwakheid besefte ik dat God mijn enige hoop is. Vroeger was ik vurig en handelde ik vanuit eigen kracht. Maar God me laten zien dat kracht niet in mij zit, maar in Hem.”