In de honderdste editie zit Alam aan tafel. Hij is Koerd, geboren in het westen van Iran. Hij groeide op als moslim, maar raakte via een collega in aanraking met een christelijke groep – stiekem, gordijnen dicht, in wisselende huizen. 'De politie mocht het niet weten,' zegt hij. Toen de politie hem toch op het spoor kwam, vluchtte hij. Dat was in 2015. Nu woont hij in Nederland en schrijft hij Koerdische worship – liederen om het goede nieuws door te geven aan mensen die zijn eigen taal spreken.
Muziek als moedertaal
Naast Alam zit André – Nederlander, maar diep vertrouwd met Koerdische muziek. Hij speelt de luit, een instrument dat hij omschrijft als 'de opa van de gitaar.' De uitdaging van Koerdische worship, legt hij uit, is niet alleen taalkundig. 'Als je een opwekkingslied letterlijk vertaalt en op een Nederlandse melodie zingt, raakt het het hart niet. Maar als je hun melodieën gebruikt, hun toonladders, dan wordt muziek een deur.' Taal is niet alleen woorden. Het is ook klank, ritme en herkenning.
Die gedachte raakt iets groters. De Koerden zijn het grootste volk zonder eigen land – meer dan 60 miljoen mensen, verspreid over Iran, Irak, Syrië en Turkije. Weinig rechten, soms geen onderwijs in eigen taal, soms verbod op het eigen schrift. En onder hen: een kleine groep christenen – schat André misschien 12.000 – die hun geloof niet openlijk kunnen belijden. Home for Coers, de organisatie waar André en Alam bij betrokken zijn, wil voor die mensen een huis zijn. Niet figuurlijk, maar letterlijk. Het huis heet Del-Nawai – troost, in het Koerdisch.
Wat honderd verhalen leren
Terugkijkend op honderd afleveringen noemt Arco het verhaal van Fanny, een vrouw uit Indonesië die bij een aanslag in haar kerk voor 85 procent verbrand raakte. Ze dachten dat ze het niet zou overleven. Ze overleefde. Maar de pijn bleef – liggen deed pijn, zitten deed pijn, haar dochter knuffelen deed pijn. En toch: midden in die pijn zong ze. 'Alles is goed, alles wat U doet is goed.' Arco: 'Ze kiest ervoor om niet te kijken naar haar
omstandigheden, maar naar God.'
Richard noemt John Chou, aflevering 79 – een Chinese christen die zeven jaar gevangen zat en op zijn matras evangeliseerde. Hij doopte medegevangenen met regenwater dat hij in een emmer had opgevangen.
Het is de lijn die door alle honderd verhalen loopt: geloof dat niet staat of valt met omstandigheden. Hoop die niet afhankelijk is van uitkomst. En muziek – of het nu Koerdische worship is of een lied uit Indonesië – als een manier om dat vast te houden.
Meer verhalen van vervolgde christenen vind je op sdok.nl/podcast. Blader ook eens door de vijf best beluisterde afleveringen – misschien zit er een verhaal bij dat je nog niet kent.
Beluister deze aflevering op Spotify
