Esthers vader is ontvoerd

Op 13 februari 2017 rijdt Esthers vader, Raymond Koh, naar zijn werk in Kuala Lumpur, Maleisië. Plots wordt zijn auto klemgereden. Vijftien gemaskerde mannen slaan toe. Een video toont een ontvoering met militaire precisie, uitgevoerd in 46 seconden. Hoe gaat Esther om met de vermissing van haar vader?

Als Esther het bericht krijgt dat haar vader is ontvoerd, stort ze bijna in. “Ze hebben hem meegenomen! Ze hebben hem meegenomen!” huilt ze. Met ‘ze’ bedoelt Esther degenen die haar vader onlangs een doodsbedreiging hebben gestuurd – een onmiskenbare boodschap in de vorm van twee kogels in een sigarettendoosje.

Die dreiging volgde op een inval in zijn kantoor door autoriteiten, die hem beschuldigden van pogingen om Maleisische moslims tot het christendom te bekeren. Hoewel etnische minderheden in Maleisië zich als christenen kunnen identificeren, is het voor etnische Maleisiërs verboden om zich tot het christendom te bekeren en is het illegaal om het Evangelie met hen te delen.

In de dagen en weken na de ontvoering krijgen Esther, haar oudere zus Elizabeth, hun broer Jonathan en hun moeder Susanna een duidelijker beeld van wat er die dag op de weg is gebeurd. Een ooggetuige van de ontvoering geeft details uit de eerste hand. Ook ontdekt de familie, nadat ze van deur tot deur is gegaan voor informatie, een bewakingscamera die het hele incident op video heeft vastgelegd. "Het was echt een vreemde gebeurtenis. Het is nog nooit eerder voorgekomen in dit land dat iemand op deze wijze werd ontvoerd", zegt Esther.

Liefde en geloof

Esther (31) denkt met heimwee terug aan de momenten die ze als kind met haar vader beleefde. Op zaterdag met hem zwemmen en daarna hamburgers eten. Samen geïmproviseerde liedjes zingen om bijbelteksten te onthouden, terwijl hij haar op zijn gitaar begeleidt. Voor het slapengaan luisteren naar zijn fantasierijke verhaaltjes over gekke dieren. Deze herinneringen doen Esther glimlachen.

Hoe druk haar vader ook was, Esther kon als kind altijd op hem rekenen. "Ik had eens ruzie met vrienden en vertelde mijn vader het hele verhaal. Hij luisterde rustig naar me, en nadat ik alles had verteld, zei hij alleen: ‘God weet het.’ Ik voelde me begrepen. Hij herinnerde me eraan dat God weet wat er in mijn leven gebeurt, en dat herinnert mij eraan dat God ook weet wat er nu met hem gebeurt.

“Ik had een zeer veilige en goede jeugd”, zegt ze. "Vooral mijn vader was een groot voorbeeld in geloof. Hij was een rolmodel voor mij. Ik denk dat ik tot geloof ben gekomen doordat ik mijn vaders geloof zag."

Raymond diende mensen

Maar zelfs als kind begreep Esther al dat het christen-zijn in een overwegend islamitisch land als Maleisië gevaarlijk kan zijn. Ze herinnert zich de gebeden van haar vader om bescherming van hun gezin. Maar vooral herinnert ze zich zijn goedheid en geloof.

Voorganger Raymond diende mensen in nood. "Hij had niet veel toen hij zelf jong was. Dat motiveerde hem om een organisatie op te richten die alleenstaande moeders en arme gezinnen helpt. Mijn vader opende ook een leeszaal, waar studenten uit rumoerige woonwijken rustig kunnen studeren. Daarnaast organiseerde hij gebedsbijeenkomsten voor ons land.”

Wisselende emoties

In de eerste weken na Raymonds ontvoering maken Esther en haar familie wisselende en uitputtende emoties door, van shock tot angst, van af en toe hoop tot wanhoop, en uiteindelijk verdriet. Er wordt een beloning uitgeloofd voor informatie over Raymonds verblijfplaats, maar dit levert niets op.

Wanneer de tweede week na de ontvoering aanbreekt en er nog steeds geen nieuws is, voelt Esther zich behoorlijk ontredderd. Dan krijgt ze een droom. Ze ziet haar vader bij een zee die glinstert als goud. “Zijn gezicht straalde en hij had een brede glimlach. Ik keek naar hem terwijl hij zwom en dacht bij mezelf: Hij is zo gelukkig. Daarna voelde ik me rustiger en vrediger.” Ze ziet de droom als een herinnering aan dat ‘God het weet’, zoals haar vader haar had geleerd, en dat haar vader in Zijn handen is.

God van gerechtigheid

De Maleisische Mensenrechtencommissie ontdekt dat een inlichtingendienst, die gelinkt is aan de politie, betrokken is bij de verdwijning van Raymond. Hij werd doelwit vanwege zijn religieuze activiteiten. Het duurt jaren voordat het rapport van de commissie wordt gepubliceerd, maar het blijkt sterk te zijn geredigeerd. Esther vertelt dat ze tijdens de jaren van wachten op antwoorden en vechten voor gerechtigheid, worstelde met angst en depressie. “In het begin was ik hoopvol”, zegt ze, "maar toen duidelijk werd dat de politie niet eerlijk was over wat er was gebeurd en ze geen goed onderzoek deed, had ik niet veel hoop meer. Ik had het gevoel dat de waarheid niet aan het licht zou komen.“



Wel brengen de wereldwijde gebeden voor Raymond nieuwe hoop en duidelijkheid voor Esther. Door de ervaring van mensen die ons terzijde hebben gestaan om ons vooruit te helpen, zag ik in dat God een God van gerechtigheid is. Als ik nadenk over wie God is in deze situatie, geeft me dat veel troost.

Perspectieven op hoop

Ongeveer twee jaar na de ontvoering van haar vader neemt Esther deel aan een retraite die gericht is op het ontmoeten van God in Zijn Woord. Door zich te concentreren op Zijn Woord krijgt Esther een nieuw perspectief op het vertrouwen in Gods goedheid, ook als Zijn plan onduidelijk is.

“Voordat mijn vader werd ontvoerd, was mijn geloof gebaseerd op wat ik bij mijn vader zag. Maar door deze gebeurtenis was het alsof ik in het diepe van het zwembad werd gegooid zonder reddingsvest; ik moest gewoon leren zwemmen. Ik moest leren op God te vertrouwen, dag na dag. Ik had niet het geloof van mijn vader of mijn moeder, maar tijdens het proces, waarin ik kleine stapjes in geloof begon te zetten, ontdekte ik dat God hoop brengt in mijn lijden."

Niet bekwaam

Terwijl haar moeder Susanna zich al lange tijd duidelijk uitspreekt over de situatie van haar man en de zoektocht van het gezin naar antwoorden, is Esther pas sinds kort begonnen om hierover in het openbaar te spreken. Op Vaderdag 2024 vindt Esther de moed om in een grote kerk te spreken en een interview te geven aan een Maleisische krant.



“Ik voelde me niet bekwaam om te spreken, maar God spoorde me aan. Ik denk dat mijn ervaring mensen kan aanmoedigen om te zien hoe God is. Dat Hij betrokken is bij elke dag van ons leven, ook in moeilijke tijden.” Het favoriete bijbelvers van haar vader, Jeremia 33:3, motiveert haar: "Roep tot Mij, en Ik zal u antwoorden, Ik zal u grote en onbegrijpelijke dingen bekendmaken, die u niet weet."

Kostbare hoop

Esther volgt een opleiding waarmee ze mensen kan helpen die worstelen met depressie en angst, zoals zijzelf na de ontvoering. Terwijl de familie blijft zoeken naar antwoorden, heeft Esther geleerd dat God een manier heeft om lijden om te zetten in iets kostbaars: hoop.

“Ik heb mezelf deze vragen heel vaak gesteld: ‘Wat is het nut van lijden? Als er lijden is, bestaat er dan een God?’ Wat ik heb ontdekt, is dat God lijden gebruikt om ons hoop te geven. In deze wereld krijgen we allemaal te maken met lijden. We leven in een zondige wereld, dus het leven zal niet altijd zijn zoals we willen. Maar door de pijn, door de ontberingen, zelfs door vervolging, vinden we hoop in Christus.”

“God weet het”

Ze verwijst naar 1 Petrus 4 vers 13 als een herinnering aan Gods werk in het leven van elke christen. “Er staat dat je je moet verheugen omdat je lijdt vanwege je geloof. Ik denk dat lijden de hoop brengt dat we niet van deze wereld zijn, maar dat we uitkijken naar het eeuwige leven in Christus, en dat is kostbaarder dan het lijden dat we in deze wereld ondergaan.

Omdat lijden tijdelijk is, herinnert het ons uiteindelijk aan onze geestelijke erfenis, namelijk onze relatie met God.”

Esther, die tijdens haar tienerjaren de zachte leiding van haar vader heeft mogen ervaren, ziet nu dezelfde betrouwbare zachtheid in haar hemelse Vader. “Als we wijsheid nodig hebben, kunnen we alleen op God vertrouwen en op Hem steunen. God weet het.”