Onzekere toekomst in Iran

In Iran zoeken drie zussen – Tahmina, Fariba en Farah – naar waarheid en vinden ze Jezus. Wat begint met een persoonlijk geloofsbesluit in hun geboortestreek in het westen van het land, groeit uit tot huiskringen waar ook familieleden en vrienden tot geloof komen. Maar wanneer de autoriteiten hun bijeenkomsten ontdekken, verandert hun leven ingrijpend: arrestaties, ondervragingen, verhuizingen en voortdurende angst volgen. Toch laat hun verhaal zien hoe geloof, juist onder druk, stand kan houden en opnieuw hoop kan geven.

De autoriteiten in Iran zetten de druk op steeds meer christenen: ze vervolgen hen en geven lange gevangenisstraffen, simpelweg omdat ze hun geloof in Jezus belijden of delen. In sommige gevallen zitten ze jarenlang vast voor het leiden van huiskerken of het bezitten van een Bijbel. Onder hen zijn ook voormalige moslims; het regime ziet hun nieuwe geloof in Jezus als bedreiging. Daarom beschouwt het regime hen als afvalligen van de islam en kan het hen de doodstraf opleggen.

De politieke en economische situatie in Iran verslechtert steeds verder. In dit gespannen maatschappelijke klimaat neemt ook de druk op christenen toe. Ze leven in voortdurende angst voor controle, vervolging en bestraffing. En toch houden velen, ondanks alle gevaren, vast aan hun geloof – christenen van wie de verhalen op aangrijpende wijze laten zien hoe lijden, verlies en hoop hun geloof vormen.

Tahmina groeit samen met haar zussen Fariba en Farah op in het westen van Iran in een moslimgezin. Zij is de jongste van de drie.

Op een dag hoort haar oudste zus Fariba het goede nieuws over Jezus. Zijn woorden in de Bijbel laten haar niet meer los. Fariba wil meer weten: wie is Jezus? Zou Hij de waarheid kunnen zijn?

Fariba begint intensief in de Bijbel te lezen. Ze heeft vraag na vraag. Dominee Saiar, die haar het Evangelie verkondigt, probeert deze te beantwoorden. Op een dag gaan dominee Saiar en een andere christen bij Fariba op bezoek. Wanneer ze samen bidden, krijgt Fariba een intense geloofservaring in de vorm van een visioen. Dat zet alles in beweging.

Een paar dagen later vertelt Fariba haar familie over dit visioen: “Midden in het gebed zag ik in mijn gedachten hoe ik me liet dopen. Daarom heb ik besloten Jezus te volgen.” Haar familie kan in eerste instantie weinig met deze ervaring. Farah en Tahmina beleven de islam met vaste rituelen: bidden, vasten en de Koran lezen. Hun oren en harten blijven aanvankelijk gesloten wanneer Fariba hen over Jezus vertelt.

Open harten en een nieuw levenspad

Na verloop van tijd verandert er toch iets. Fariba spreekt steeds weer over de liefde van God voor Zijn schepselen. Uiteindelijk stelt ook Farah haar hart open voor het Evangelie. Kort daarna gaat ze geloven in Jezus. De vonk slaat uiteindelijk ook over op Tahmina. Ze begint de gebedsgroep van haar zussen te bezoeken. “Ik was pas getrouwd, worstelde met depressies en voelde me ver van God verwijderd”, herinnert Tahmina zich. Tijdens een christelijke bijeenkomst waar haar zussen haar voor uitnodigen, komt ze tot geloof in Jezus.

Vanaf dat moment bidden de drie zussen regelmatig samen. Gefascineerd door de manier waarop ze leven en door hun liefde komen al snel ook hun echtgenoten tot geloof. “We richtten verschillende huiskringen op, nodigden vrienden, familieleden en kennissen uit en bezochten conferenties in Turkije. Zo groeiden we in het Woord en in het geloof”, vertelt Tahmina.

Vervolging, angst en staatsrepressie

Maar hun huiskring blijft niet onopgemerkt. Iemand meldt hun bijeenkomsten bij de autoriteiten. Op een avond, tijdens het gezamenlijke gebed, vallen agenten het huis binnen. Ze nemen Bijbels, laptops en persoonlijke bezittingen in beslag en brengen alle aanwezigen naar het politiebureau. Farahs echtgenoot Vahid zit een week lang gevangen. De anderen worden ondervraagd, bedreigd en op borgtocht vrijgelaten. “Dat was ontzettend zwaar – een nachtmerrie. Ik was zeven maanden zwanger en Farah had net een pasgeboren baby”, herinnert Tahmina zich.

Ook voorganger Saiar komt in het vizier van de autoriteiten. Maar omdat ze geen bewijsmateriaal tegen hem vinden, arresteren ze hem niet. Vanaf dat moment staan de christenen onder voortdurende observatie. Ze moeten hun huiskring stopzetten en kunnen het Evangelie niet meer doorgeven. Ook op hun werk zetten mensen hen onder druk om hun geloof af te zweren. Zelfs familieleden keren zich van hen af uit angst voor hun eigen reputatie. Meerdere keren proberen de families Iran te verlaten – maar alle pogingen mislukken.

Verbrijzelde vrede en een voorzichtige nieuwe start

“We verkochten onze huizen en verhuisden meerdere keren om veiligheidsredenen”, vertelt Tahmina. Toch blijven ze in het geheim gebedsbijeenkomsten houden. Het voortdurende verhuizen en een leven in angst eisen hun tol. “We hielden weliswaar vast aan Jezus, maar we waren onze vrede kwijtgeraakt”, aldus Tahmina. “De druk leidde tot spanningen die hun weerslag hadden op onze huwelijken en onze gemeenschap.”

Jaren later, tijdens de wereldwijde coronapandemie, keren ze terug naar hun geboortedorp, waar meer werkgelegenheid is. Hun vroegere huiskerk bestaat weliswaar niet meer, maar God opent een nieuwe deur. Ze vinden aansluiting bij een gemeente en krijgen geestelijke begeleiding van andere christenen. “Voor ons was dat een grote zegen in deze moeilijke tijd”, zegt Tahmina.

Leven met aanhoudende angst en nieuwe hoop

De angst voor een nieuwe arrestatie blijft tot op de dag van vandaag. Vahid werkt in de publieke sector en wordt regelmatig opgeroepen. Zijn werkgever controleert of hij betrokken is bij christelijke activiteiten. Deze aanhoudende druk en onzekerheid drukken zwaar op het gezinsleven.

En toch blijft er hoop: “We bidden dat we weer net zo vurig in het geloof zullen zijn als in het begin. Het is ons verlangen dat deze angst plaatsmaakt voor de kracht en vrijheid in Jezus”, zegt Tahmina.

Ook Ebi en Mahsa gaan een lange weg van geloof en lijden. Vijftien jaar geleden gaven ze hun leven aan Jezus. “Twee jaar later wijdden we ons leven opnieuw aan Jezus tijdens een conferentie in Turkije”, vertelt Mahsa. Terug in Iran verkondigen ze vol ijver het Evangelie. Veel familieleden en vrienden komen tot geloof. In een kelderruimte van hun moeder vieren ze hun erediensten – vol wonderen, vol vreugde, zonder angst.

Islamic Republic of Iran. Fars Province, Rudbal. A small settlement, of Qashqai nomads. Mother and children. Traditional clothing. March 10, 2018

Maar dan worden ze het doelwit van aanvallen. Een toevallige ontmoeting wordt hun ondergang: op een conferentie in Turkije krijgen ze het telefoonnummer van een zogenaamde christin die hulp nodig heeft. “Mijn begeleider waarschuwde me, maar ik luisterde niet naar hem”, herinnert Mahsa zich. Na hun terugkeer in Iran arresteren de autoriteiten Mahsa en haar man – net als veel anderen uit hun omgeving.

Gevangenschap, marteling en een verwoest leven

Ze komen weliswaar weer vrij, maar de autoriteiten houden hen in de gaten. Op 18 november 2014 bestormen agenten verschillende huizen: Ebi en Mahsa worden opnieuw gearresteerd. Er volgen dagen in eenzame opsluiting, vergezeld van ondervragingen en psychische en fysieke marteling. Na hun vrijlating is niets meer zoals voorheen. Verschillende relaties gaan kapot, geruchten verspreiden zich en Mahsa verliest haar baan. Gerechtelijke straffen, druk, angst en gevolgen voor de gezondheid bepalen hun leven. “Soms dacht ik dat het het einde van mijn leven was. Ik was bang dat de autoriteiten elk moment konden komen en me zouden doden. Ik werd echt ziek en had ook veel lichamelijke klachten door psychische oorzaken”, zegt Mahsa.

Van verlammende angst naar nieuwe vrijheid

Ondanks alle ontberingen blijft Mahsa Jezus trouw. Ze begint weer te bidden en Gods Woord te lezen. Stap voor stap overwint ze haar angst. Door gebed en gemeenschap vindt ze kracht en innerlijke steun.

Ook Tahmina en haar zussen ervaren dat ze in een tijd van grote verdrukking toch groeien in het geloof. Hun getuigenissen laten zien: het geloof blijft ook onder druk levend. Jezus draagt hen door verlies, vervolging en angst heen

Bid alstublieft mee voor onze geloofsgenoten in Iran, dat zij in deze moeilijke tijd de moed niet verliezen om Jezus trouw te volgen en ondanks de slechte omstandigheden in het land hun innerlijke vrede behouden.

Want daartoe bent u geroepen, aangezien ook Christus voor u heeft geleden en u een voorbeeld heeft nagelaten, opdat u in zijn voetsporen zou treden. 1 Petrus 2:21