Het verhaal van Pauline

Wat het onderwerp gevaarlijke beroepen betreft, zou je het runnen van een boekwinkel niet gauw op je lijst van te vermijden bezigheden zetten. Ja, beroepen zoals houthakker, diepzeeduiker of glazenwasser van wolkenkrabbers zijn gevaarlijk, maar in een boekwinkel werken? Niet echt. Behalve als het een christelijke boekhandel betreft op een plek waar mensen het christendom als een bedreiging zien en daar met agressie op reageren.

Rami Ayyad runde een christelijke boekhandel voor het Palestijnse Bijbelgenootschap in Gaza Stad, een door moslims gedomineerde plaats met een half miljoen inwoners. De winkel bediende zo’n drieënhalf duizend Palestijnse christenen die in Gaza Stad wonen, van wie de meeste tot de Grieks-Orthodoxe, Rooms-Katholieke of Baptistenkerk behoren. In Hamas-gebied betalen mensen soms een hoge prijs wanneer ze zich met dat soort groepen identificeren. En dat was waarom Rami’s werk zo gevaarlijk was.

Bedreiging
Zijn vrouw Pauline, een jonge moeder van twee en een derde kind onderweg, wist dat extremisten hun boekwinkel op het oog hadden. Ze bedreigden hen regelmatig. Ze hadden er twee keer een bom af laten gaan. Maar Rami bleef ervan overtuigd dat dit de plek was waar hij moest zijn. “De Heere Jezus is de liefde van mijn leven,” zei hij tegen haar, “en ik zal Hem nooit verloochenen. Wat er ook gebeurt.”

Lange baarden
In oktober 2007 verschenen er drie mannen in de boekwinkel. “Het zijn fundamentalisten met lange baarden”, zei haar man in een paniekerig telefoontje voor ze hem ontvoerden. Dat waren de laatste woorden die Pauline ooit uit de mond van haar man hoorde. De volgende morgen vroeg werd zijn lichaam in de buurt van de winkel teruggevonden, vol kogelgaten en messteken.

Toen ze van de dood van haar man hoorde, was Pauline zó boos. Ze had het gevoel alsof ze zelf doodgeschoten en -gestoken was, en de pijn wilde maar niet weggaan. “Wat voor goeds kan hier nou uit voortkomen?” vroeg ze aan de Heere. “Wat moet er nou van mij terechtkomen, nu Rami dood is?”

Haat verandert in liefde
Een tijdlang zei ze dat ze moslims haatte, dat ze iedereen haatte. Maar toen ze Prediker 3 las, begon ze te begrijpen dat Gods plannen niet altijd onze plannen zijn. Ze realiseerde zich dat er in het leven een tijd voor alles is, zelfs voor duistere dingen zoals de dood: ‘Er is een tijd om geboren te worden en een tijd om te sterven.’ (Pred. 3:2)

“Dat was het begin van mijn vergevingsreis”, zei ze. Maar het was inderdaad nog maar het begin. “Ik vergaf hun, maar heel erg oppervlakkig”, herinnerde ze zich later. “Ik had hen niet écht vergeven.” Dat gebeurde vijf jaar later, tijdens een conferentie. “Ik voelde me opeens een totaal ander persoon. Ik had het gevoel alsof ik een nieuwe geest had gekregen, en een nieuw hart en nieuwe gedachten vol vergeving en het aanvaarden van een situatie die de Heere in mijn leven had toegelaten.”

Mijn nieuwe echtgenoot: Jezus
“Zes jaar na Rami’s dood ontdekte ik wat een eer het is om de weduwe van een martelaar te zijn”, zei ze. “Voor mijn gezin en mij werd Jezus een realiteit, Die als een echtgenoot in onze behoeften voorzag, Die als een vader was, een helper. Hij werd alles voor ons – Degene op Wie ik kon bouwen.”

Bestel de kaart over vergeving