'Cho' zag zijn collega's één voor één verdwijnen

De laptop staat opengeklapt op de tafel. ‘Cho’ staart naar de plek op het scherm waar vijf minuten daarvoor nog het gezicht van een van zijn collega-voorgangers te zien was. “We waren met elkaar aan het bidden via Zoom, en één voor één werden mensen uit de online vergadering gearresteerd.” Cho’s telefoon trilt. Hij leest één regel: Vertrek nu. Hij staat op en zoekt zijn koffer.

Het is 9 oktober 2025. Na jarenlange intimidatie valt de Chinese overheid de ongeregistreerde huiskerk Zion Church binnen. Meer dan dertig voorgangers en kerkelijk werkers worden binnen enkele dagen opgepakt. Er wordt een digitale vergadering belegd – om elkaar te informeren en samen te bidden. “Alle voorgangers en evangelisten van de Zion Church waren samen online. We baden en wachtten. We hielden de lijn open. We waren met elkaar aan het bidden, en één voor één werden mensen gearresteerd.”

Vertrekken is niet vluchten

Cho herinnert zich deze dag nog goed. “Ik bracht belangrijke documenten van de kerk naar het huis van een diaken, ik verwachtte dat ze ook naar mijn huis zouden komen.” Cho weet niet goed wat hij moet doen. Dan krijgt hij een bericht van een medevoorganger: ‘Ga snel weg. Vertrekken is niet vluchten — het is de kerk helpen.’ We hadden als leiders elkaar beloofd om tot het einde samen te blijven, maar hij drong er nu op aan dat ik zou vertrekken.

Online kerkdiensten

De logica achter het advies was dat er voorgangers en leiders over moesten blijven om Zion Church online leiding te geven. “Mijn hart wilde in China blijven en samen met de gemeenteleden standhouden. Ik heb uiteindelijk geluisterd naar het advies en ik ben gegaan.”

Cho vluchtte naar Zuid-Korea en organiseert vanuit dit buurland online samenkomsten waar nog altijd duizenden Chinese christenen mee bereikt worden. Maar de persoonlijke prijs is hoog.

Zoals Jozef

De persoonlijke prijs is hoog. Cho leeft gescheiden van zijn vrouw. “In het begin huilde mijn vrouw veel. Ik was ook down. Maar dat veranderde langzaam, naarmate het duidelijker voor mij werd dat God een missie voor me heeft. Ik voelde mij als Jozef in Egypte. Ik wilde liever niet in Zuid-Korea zijn. Maar terwijl ik Jozefs leven bestudeerde, ontdekte ik dat God hem juist in Egypte voorspoedig maakte. Dat heeft mijn houding veranderd. Terug naar huis gaan is niet langer mijn grootste verlangen, ik wil Hem dienen daar waar Hij mij plaatst – en vandaag is dat hier, in Zuid-Korea.”