De Pakistaanse christen Younis werd in september 2005 gearresteerd nadat een moslim hem had beschuldigd van het beledigen van de profeet Mohammed. In 2007 werd Younis ter dood veroordeeld, maar hij ging in beroep. In afwachting van een nieuwe rechtszaak zit Younis gevangen in de dodencel. Younis’ vrouw Meena en haar kinderen bezochten hem in november jl. in de gevangenis.

De Pakistaanse Younis werd in september 2005 gearresteerd nadat een moslim hem had beschuldigd van het beledigen van de profeet Mohammed. In 2007 werd Younis ter dood veroordeeld. Contactpersonen van SDOK in Pakistan zijn namens Younis in beroep gegaan tegen de uitspraak. In afwachting van een nieuwe rechtszaak zit Younis gevangen in de dodencel. Volgens de Pakistaanse contactpersonen kan de uitspraak nog alle kanten op: een ter dood veroordeling, levenslang of vrijlating.

Younis' vrouw Meena bezoekt hem iedere twee maanden (zie foto). Zij krijgt daarvoor steun van SDOK. Tijdens het laatste bezoek, samen met contactpersonen van SDOK, vertelde Younis over zijn verblijf in de gevangenis:

"In de gevangenis word ik behandeld als een hond. De bewaker geven me toestemming om slechts één uur per dag buiten te lopen; de overige 23 uren zit ik alleen opgesloten in deze kleine cel. Ik woon met elf moslimgevangenen in een barak, ik ben de enige christen. Ik ben bang, omdat islamitische medegevangenen en het gevangenispersoneel me zeer ruw behandelen. Ik ben meerdere malen mishandeld. Omdat ik mijn gevoelens met niemand kan delen, voel ik me erg geïsoleerd. Daarnaast is er telkens de angst voor de dood die in mijn gedachten speelt.

Het gevangenispersoneel voorziet me niet van de dingen die ik nodig heb. Ik word telkens zonder reden mishandeld. Niemand bekommert zich om mijn dagelijkse behoeften. Soms krijg ik dagenlang geen water. Als ik warm eten krijg, is het koud geworden. Sinds ik hier zit, heb ik geen warme thee gehad.

In deze moeilijke omstandigheden breng ik het grootste deel van mijn tijd door met bidden en lezen in de Bijbel. Ik ben God dankbaar dat ik een Bijbel kan hebben, dat is mijn enige bron van troost. Ook heb ik wat poëzie geschreven over de liefde van God. Ik verlang ernaar om daarmee door te gaan, om te dichten over mijn levende God voor de rest van mijn leven. Ik heb mijn leven eraan gewijd om God te dienen. Ik geloof dat hij me zal vrijlaten uit deze gevangenis me volgens Zijn wil zal gebruiken.

Telkens wanneer ik me hulpeloos voelde in mijn leven, werd ik bemoedigd en op een bijzondere manier getroost. Teleurstellingen verdwijnen door de woorden van God te lezen. De Bijbel is mijn beste metgezel, mijn gids, die ervoor zorgt dat ik al mijn zorgen met God deel.

Ik mis mijn familie heel erg. Vooral mijn dochter Arooj, van wie ik het meeste houdt. Mijn hart breekt als ik denk aan mijn kinderen, dan vullen mijn ogen zich met tranen. Ik bid God dat ik vrijgelaten word. Ik wil zo graag terug naar huis en naar mijn familie."